spiritueelinzicht

Elk mens kent zijn of haar eigen verhaal. Voor een buitenstaander is dat verhaal niet altijd even
herkenbaar, omdat men slechts momentopnamen waarneemt, hoe een persoon op een
bepaald moment in het leven stond/staat.

Toch baseren wij vaak onze mening/oordeel over deze of gene juist op een momentopname. Een momentje in het NU kan een stempel op iemands leven drukken, waaraan hij/zij een groot deel van zijn/haar leven, de gevolgen ondervindt. Niemand is in staat de ander totaal te doorgronden of precies te weten, hoe die ander zich voelt. Het is daarom zo belangrijk flexibel in het leven te staan en je oordeel over iets of iemand niet te laten afhangen van een momentopname.

Door het opschrijven van "Mijn Zoektocht in Het Leven" geef ik anderen de gelegenheid om te
voelen of zij zich in delen van "Mijn Verhaal" herkennen, want door de herkenning in het verhaal van een ander, kunnen wij ook weer iets leren over ons zelf. Het geeft ons de gelegenheid om
verder te kijken, dan slechts een momentopname in iemands leven of om een moment op iemands website te zijn, zonder dat je volledig weet, wie erachter schuil gaat.

Herinner jij nog, hoe je als kind in het leven stond ??? Onbevangen, oprecht en eerlijk ???
Herinner jij ook nog, hoe op een bepaald moment, de klad erin kwam en je onbevangenheid,
oprechtheid en eerlijkheid omsloeg naar een leven, waarin je meende met verschillende maskers
te moeten oplopen, omdat dit enerzijds van je verwacht werd en anderzijds omdat je meende,
dat je jezelf daarmee in bescherming nam ???
Herinner je je, dat de onbevangenheid omsloeg in voorzichtigheid, dat je je moest wapenen om
je in deze harde wereld staande te kunnen houden, dat je soms leugentjes om bestwil moest
maken om die ander te vriend te houden ???
Herinner je je ook nog, dat je langzaam afdwaalde van jezelf en dat je dat gemis diep in jezelf
voelde ? Herinner je jouw verwoedde pogingen om dat gemis op te gaan vullen met iets uit jouw
buitenwereld ?

Ik .... ik herinner me dat nog wel. Ik had veel weggedrukt, maar de herinneringen er aan, zijn nu
haarscherp. Ik wil ze herinneren, om te weten, waar het moment was, dat ik afgedwaald was van
mezelf. Ik wil het weten, omdat ik diep van binnen weet, dat het leven in zijn volle waarheid, veel meer is, dan het stukje dat in je buitenwereld wordt getoond.
Ik wil het weten en daarom ... wil ik herinneren, wie ik werkelijk was en ben.

Ik herinner mij, mijn onbevangenheid als kind zijnde. Hoe ik vol verwondering de buitenwereld
in mij opnam. De blijheid, die ik voelde, als ik anderen blij kon maken of helpen. Zo klein als ik
was, ik ging daar eens buurten en dan weer daar en ik zag een zekere triestheid bij de volwassenen om mij heen en ik probeerde ze te troosten om iets van mijn vreugde over het
leven over te brengen op hen. Daar ging ik ver in, heel ver en eigenlijk te ver ....
Ik draaide mezelf in allerlei bochten om hen te leren plezieren met name naar mijn ouders toe. Als kind gaf ik al wijze raad aan mijn ouders, als zij het even niet zagen zitten met elkaar en zij kwamen daarvoor ook naar mij en dan dacht ik; "Waarom komen ze naar mij, ik ben toch het kind hier ????"

Ik groeide op en op 7-jarige leeftijd begaf ik mij tesamen met een vriendin naar een speelrek,
waar wij bovenop altijd zonder handen probeerden te lopen, maar op een dag ging het mis, ik gleed uit en ik viel met mijn hoofd naar beneden. Terwijl mijn hoofd de stangen raakte en toen de grond, floepte ik plotsklaps uit mijn lichaam. Ik nam alles waar, vanuit een andere dimensie. En hoe ik ook riep, dat alles oké met mij was, men hoorde mij niet. Mijn vriendin niet en later ook mijn moeder niet. Pas toen ik weer tussen mijn moeder en vriendin in hangend naar bovenin de flat werd gebracht, waar mijn huis was en mijn vader behoorlijk te keer ging tegen mij, floepte ik mijn lichaam weer in. Deze ervaring bezorgde een onuitwisbare herinnering op mij, dat het leven zoveel meer was, dan slechts het fysieke leven.

Deze ervaring had ook een andere keerzijde, want zo onbevangen, als een kind kon zijn, begon
ik direct hierover te vertellen tegen mijn ouders, maar ik werd niet geloofd. Sterker nog,
deze momentopname in mijn leven bezorgde mij de titel van "Raar KInd" en zo werd ik nadien
ook behandeld. Men was tot het oordeel gekomen, dat ik kennelijk niet helemaal lekker was
in mijn bol. Ik kon me in allerlei bochten wringen, maar het oordeel was al geveld en daar bleef men bij. Ik probeerde van alles vooral bij mijn moeder om haar ervan te overtuigen, dat ik echt niet dom of gek was, maar zij bleef bij haar standpunt en ging daar heel ver in, naar mijn mening.

Heel lang heb ik geprobeerd haar van het tegendeel te overtuigen, maar niets werkte.
Ondertussen dreef ik steeds verder van mezelf af en mijn minderwaardigheidscomplex
werd steeds groter. Ik was vreselijk onzeker en durfde in gezelschap mijn mond niet meer open te doen. Bang dat ook zij, mij als een "dom wezen" zouden gaan zien.

Mijn eerste baantje na de middelbare school goot ook nog eens extra zout in mijn wonden.
Ik werd vreselijk gepest, juist omdat ik mijn mond niet open durfde te doen. Mijn moeder
bleef ondertussen nog steeds een negatieve invloed op mij houden en ik ... ik durfde er niet
tegenin te gaan.

Op mijn 19de jaar ontmoette ik mijn eerste man en ik wilde hem kostte wat kost behouden,
om zo mijn ouderlijk huis te kunnen ontvluchten. Ik dacht ergens vanaf te zijn, maar dat was een
illussie, want ook hij werkte dusdanig op mijn gevoel in, dat ik altijd alles verkeerd zag.
Het lijntje zette zich dus gewoon voort op een iets andere manier en de onzekerheid bleef in
mij groeien.

Alles leek mij tegen te zitten. Ik voelde mij in mijn gevoel onderdrukt en ik dwaalde steeds
verder en verder van mezelf af. In mijn huwelijk ging het bergafwaarts. Mijn man was zeer
dominant. Hij nam het voortouw en van mij werd verwacht, dat ik volgde, zoniet dan werd
dat mij nog eens haarfijn ingepeperd, dat ik geen poot op te staan had, zonder hem. Ik zou het
niet redden zonder hem.

Op mijn 28ste gingen mijn ouders eindelijk na een huwelijk vol ruzies met elkaar scheidden
en ondanks alles nam ik mijn moeder liefdevol op in mijn huis. Ik had me echter wel voorgenomen, dat dit mijn laatste poging zou zijn, om haar te tonen, dat het beeld dat zij
van mij had, niet juist was. 6 maanden lang was zij bij ons. Nadat ze vertrok en haar eigen
huisje had gekregen, zich genesteld had met een veel jongere man en ik had besloten dat
mijn goede bedoelingen alweer geen enkel effect bij haar hadden gehad, zette ik het contact
op een zeer laag pitje. Dit viel niet in goede aarde, ondanks mijn uitleg waarom. Ook in mijn huwelijk gebeurde er zeer veel. Mijn man had geprobeerd een eigen zaak op te zetten met een collega en dat mislukte. Hierdoor waren wij alles in één klap kwijt. Ons huis, ons geld, onze dieren en bovenop dit alles, ik kon er op wachten, kreeg ik natuurlijk weer vanuit mijn familie, het verwijt dat wij / ik ontzettend dom waren geweest.

Geen uitreikende hand, geen troostend woord/gebaar, helemaal niets.
Dit was de druppel voor mij en ik besloot het contact tussen mij en mijn familie zo goed als
te verbreken, in nog een stille hoop, dat ze misschien ooit daardoor eens het licht zouden gaan zien, wat mij betreft. Ik besefte ook nog eens tot mijn verdriet, dat het contact met mijn moeder
tijdens mijn huwelijk, altijd via mijn man was gegaan. Mijn vader hield zich altijd op de achtergrond. Ik ontdekte, dat ik eigenlijk geen band met hem had.

In mijn huwelijk had ik geen kinderen gekregen, dat was geen bewuste keuze, want ik wilde ze
juist heel graag. Mijn echtgenoot was echter onvruchtbaar, dus hield het verhaal hierover op.
Op mijn 35ste vroeg ik de echtscheiding aan en mijn moeder ving mij op, nadat ze mij gevraagd
had, wat ik nou wilde. Ik wilde niet meer, dus nam ik na een lange tijd van amper contact hebben
met haar toch maar het besluit om tegen willens en wetens tijdelijk bij haar in te trekken.
Dat tijdelijke duurde slechts 2 dagen, want toen kwam mijn moeder naar mij toe, dat het haar
beter leek, dat ik naar mijn vader zou vertrekken. Typisch mijn moeder, spontaan iets aanbieden
en dan na enige tijd, de zaak weer terugdraaien. Ik zat er niet op te wachten om naar mijn vader
te gaan, maar voelde mij min of meer gedwongen omdat ik geen andere keus had.
Mijn vader was een man van weinig woorden en kon behoorlijk bot uit de hoek komen. Voor mij
was hij een soort boeman, want toen mijn ouders nog getrouwd waren, bestond zijn taak er
voornamelijk uit ons kinderen van tijd tot tijd na te jagen met een pantoffel, die naar je toe werd
geslingerd of een harde klap, omdat iets aan jou hem of mijn moeder niet beviel. Een echte band
hadden wij niet. Ik heb het hem later na zijn dood vergeven, omdat ik toen pas zag, dat hij
eigenlijk op slot zat in zijn gevoel naar ons kinderen, vanwege het slechte huwelijk met mijn
moeder en de oorlog, die hij als jonge jongen had meegemaakt in Indonesïë.
Ik kan me nog mijn moeders opmerking herinneren, omdat zij juist van Nederlandse afkomst,
de oorlog hier had meegemaakt, zei tegen mijn vader, dat hij niet over de oorlog daar moest
gaan beginnen, omdat dit gevoelsmatig onzin was in haar ogen. Het was nu éénmaal gebeurd,
dus dan moest je het ook niet meer oprakelen, want dan kon zij ook nog wel wat verhalen
vertellen hierover. Die periode werd dus door haar ontkend en dat verwachtte ze ook van mijn
vader. Het was voor haar natuurlijk ook een traumatische ervaring geweest als 3-jarig meisje
toen de oorlog begon en 8 jaar toen de oorlog eindigde.
Ook bij mijn moeder zat haar gevoelslevens op slot.

Ik was dus in een gezin geboren, waarin beide ouders geen raad wisten met hun eigen gevoel
en emoties. Wij kinderen moesten dus eigenlijk ook niet over onze gevoelens en emoties
beginnen, want daar konden ze dus niet mee omgaan. Van huis uit hadden mijn ouders ook
weinig liefde meegekregen en dat konden ze dus ook niet doorgeven aan hun eigen kinderen.

Als je er van een afstandje naar kijkt is het heel logisch. Deze mensen waren niet in staat iets
door te geven, wat ze zelf niet bezaten, maar ondertussen zaten wij kinderen er wel mee.
Dat beetje aandacht, dat je af en toe kreeg, was geen goede basis. Het voedde alleen de onzekerheid in jezelf, dat in wat voor bochten je jezelf ook keerde, je het voor je gevoel toch
nooit goed deed, omdat men er geen aandacht aan besteedde of als men er aandacht aan
besteedde, dit met negatieve aandacht afdeed.
Hoe moet je liefde aan een kind geven, als je die zelf ook amper hebt gehad ?
Hoe besteed je aandacht aan je kind op een positieve, liefdevolle en ondersteunende manier,
als je deze zelf ook amper hebt gehad ?
Het is dus iets, wat van generatie op generatie overgaat. De blauwdruk van de familie.

Met deze blauwdruk had ik het dus te doen. Vanuit spiritueel oogpunt had ik hier zelfs als ziel zijnde zelf voor gekozen. Iets in mij had deze familie uitgezocht om vandaar uit aan mijn levenslessen te beginnen.

Door deze blauwdruk vanuit de familie en mijn eigen onzekerheid, bouwde ik voor mezelf
een onstabiel leven op. Keer op keer werd ik op mezelf teruggeworpen, nadat het een tijdje
even goed was gegaan. Toch wist ik mezelf, zo goed als ..., staande te houden. Ik krabbelde
elke keer weer op en kreeg er weer inzichten bij. In kleine stapjes keerde ik weer terug naar
mezelf, degene wie ik werkelijk was. Door mijn ervaring op 7-jarige leeftijd wist ik diep van
binnen, dat "Het Leven" veel meer omvatte, dan slechts je tijdelijke bestaan als mens zijnde.

Als de storm in mijn leven even was gaan liggen, hield ik mezelf altijd voor, dat ik juist door
deze ervaringen te ondergaan in staat was om het gevoel achter iets te leren kennen. Als
klein kind voelde ik altijd een drang binnen in me om mensen te helpen en te troosten.
Om door bepaalde ervaringen te gaan in mijn leven, kon ik mij nu ook veel beter inleven,
in het verdriet of de pijn achter het gevoel van een bepaalde ervaring.

Zoals ik al aan het begin zei ... het is zo gemakkelijk om te oordelen en vooral als het om
menselijk leed gaat, maar niemand en dan ook niemand is in staat om die ander totaal
te begrijpen, dat kan alleen diegene zelf. Wat wij zien, zijn slecht momentopnamen.

Het leven draait mijn inziens dan ook voornamelijk om eerlijkheid en oprechtheid naar
jezelf toe, zodat je jezelf uiteindelijk weer aan jezelf kan gaan teruggeven. Wie jij ten
diepste bent, zonder dat je je laat meeslepen in de illusies van het leven.
Elk leven, jouw leven, draait om jou en jou alleen. Wij voelen verplichtingen naar anderen
toe en we draaien ons in allerlei bochten om die ander te pleasen of om in deze maatschappij
maar niet het gevoel te hebben, dat wij buiten de boot vallen. Wij denken, dat iets zo hoort,
vaak omdat wij dit voorbeeld hebben gekregen, maar om jezelf weer terug te kunnen vinden,
moet je durven om van dit voorbeeld af te stappen. De maatschappij is voornamelijk nog
gericht op onze buitenwereld, maar hoe zit het met onze binnenwereld, die wereld waaruit
alles voortkomt ???

Ik heb hier een stukje van mijn levensverhaal opgeschreven, voor diegenen die mijn
website lezen en zich een beetje kunnen herkennen in het verhaal, maar ook voor mezelf
om mijn kwetsbare kant te durven tonen. In je eigen kwetsbaarheid ben je op z'n puurst.
Het schild naar je buitenwereld laat je zakken en je zegt; "Kijk, dit is waar ik vandaan kom,
dit is wie ik werkelijk ben". Was dat ook niet een deel van de onbevangenheid, die wij als
kind bezaten ? Eerlijk en oprecht te durven wezen, je kwetsbaarheid te durven tonen, zonder
die maskertjes, die je gedurende je leven hebt opgezet.